Tijd voor mijzelf

De afgelopen 2,5 jaar was ik voornamelijk alle weekenden bij mij partner. Ik wilde mij zijn huis en huishouding eigen maken.  In het begin was dit erg wennen want waar lagen alle keukenspullen en hoe organiseerde hij zijn huishouding?  Echt om kriegelig van te worden! De aanhouder wint en met de tijd paste ik mij aan. De grap is dat ik nu nog steeds de handdoeken bij mij thuis op dezelfde manier opvouw… Daar zal hij zeker om moeten gniffelen! 

Misschien had ik mede hierdoor het gevoel  ‘op bezoek’ te zijn. Het was niet mijn huishouding en kon daardoor niet volledig mijzelf zijn. Vervolgens heb ik met hulp van zijn oudste dochter een huiselijke sfeer gecreëerd. Als voorbeeld heb ik leuke bijzettafels gekocht, gezellige sierkussens, en kwam mijn eigen oude zitbank in de woonkamer te staan. Een groot gezin vraagt nu eenmaal om veel zitplaatsen! Dat was leuk om te doen. We zijn helaas niet toegekomen aan het vervangen van de eetkamerstoelen…, sorry!

Toch bleef een bepaald gevoel aan mij knagen wat ik niet goed kon plaatsen. Vooral tijdens de kinderweekenden met alle 5 kinderen had ik moeite om mijn draai te vinden en mijn plaats in te nemen. Dit maakte dat ik mij soms eenzaam voelde. De kinderen hadden veelal hun eigen bezigheden, maar wel genoot ik enorm van de gezamenlijke uitstapjes.  Ook de één op één momenten met de kinderen, zoals een gesprek voeren of een spelletje doen,  was zeer waardevol. 

Om een bezigheid voor mijzelf te vinden, besloot ik een legpuzzel mee te nemen.  Dit deed ik altijd tijdens de vakantie met mijn familie. Hierdoor ontstond er ook meer interactie met de kinderen wat ontzettend leuk was. 

Puzzel Japanse kersenbloesem
De Japanse kersenbloesem is het teken van een nieuw begin

Desondanks waren er dagen dat ik mijn eigen omgeving miste, mijn eigen spullen, en vooral mijn hobby tuinieren. We spraken wel eens over samenwonen op lange termijn met de wens een grote tuin voor ons allebei. Daar stond ik wel voor open want dit zou betekenen dat er ook letterlijk gezien meer ruimte voor mij zou zijn.  Hiermee raakte ik eigenlijk de kern van het probleem. In de huidige situatie was er onvoldoende ruimte voor mijn bezigheden en een plek voor mijzelf. 

Om tot een oplossing te komen, had ik vlak voor onze breuk nog voorgesteld om één weekend per maand voor mijzelf te hebben. De reden was dat de weekenden voor mij onvoldoende in balans waren omdat ik zelden thuis was.  Helaas heeft dit niet mogen baten. Wellicht hadden wij toch verschillende verwachtingen naar elkaar toe binnen een samengesteld gezin.  Mijns inziens hebben wij onvoldoende onze gevoelens en wensen naar elkaar toe uitgesproken waardoor de breuk onontkoombaar was.

Ook was ik onvoldoende voorbereid op het leven binnen een samengesteld gezin. De vraag die in mijn hoofd rondspookt is of de uitkomst anders zou zijn geweest als ik vooraf meer kennis had. Het volgende artikel geeft uitgebreide informatie over de verschillende aspecten van een samengesteld gezin: https://ouderschapna-echtscheiding.webnode.nl/news/stiefgezinnen-en-wat-er-allemaal-bij-komt-kijken-/

Enerzijds vind ik het fijn om weer thuis te zijn, maar de eenzaamheid/stilte voelt groter dan ooit omdat ik weet wat ik nu mis.  Heel even draaide het leven niet meer om mijn werk en waren de vaste routines geen sleur meer. Ik kreeg hernieuwde energie, een nieuw doel in mijn leven en dat was een fijn gevoel. Loslaten is een heel ander verhaal, maar uiteindelijk zal ik mijn leven wel weer oppakken. Het opschrijven van mijn verhaal heeft in ieder geval geholpen mijn gedachten te ordenen wat zeker ten goede komt van het verwerkingsproces. Wel ben ik ontzettend dankbaar voor de afgelopen jaren.  Ik heb van iemand mogen houden en mede door de kinderen ben ik een ervaring rijker in meerdere opzichten!

You cannot copy content of this page